Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website gebruikt cookies en verzamelt daarmee informatie over het gebruik van de website om deze te analyseren en om er voor te zorgen dat je voor jou relevante informatie en advertenties te zien krijgt. Door hiernaast op akkoord te klikken, geef je aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies en het verzamelen van informatie aan de hand daarvan door ons en door derden.

Akkoord
Niet akkoord

Het verloren jaar van FC Twente-icoon Epy Drost bij Heracles 

3 november 2021

Zijn afbeelding prijkt prominent op de stoeltjes boven Vak-P in De Grolsch Veste. Epy Drost, op 49-jarige leeftijd in 1995 overleden, leeft nog altijd voort in de harten van de FC Twente-fans. Maar zijn eredivisiedebuut maakt Drost in 1965 voor Heracles. In Almelo beleeft hij een verloren seizoen en degradeert ook nog eens. 

Tussen 1966 en 1983 speelt Epy Drost 423 wedstrijden in het FC Twente-shirt, een aantal dat alleen overtroffen is door Sander Boschker (562). Drost maakt furore als een avontuurlijke centrale verdediger met een verwoestend schot. Zijn frivoliteiten zijn legendarisch en hij schopt het tot negen interlands. Niemand die dat durft te voorspellen als de jonge, dan nog, aanvaller in 1965 zijn opwachting maakt bij Heracles.

Drost wordt als tiener al gesignaleerd op de talentenradar. Hij debuteert op 17-jarige leeftijd in de tweede divisie bij FC Wageningen en is dan al jeugdinternational. Drost is een veel scorende spits. In de drie seizoenen bij Wageningen is hij goed voor 41 goals. Ajax en PSV tonen interesse, maar willen niet te diep in de buidel tasten. Heracles speelt in 1965 in de eredivisie en de Almeloërs zijn bereid om 60.000 gulden op tafel te leggen voor de dan 19-jarige Drost.

Talentvolle jongelingen

Dat geld is er door de verkoop van spits en international Hennie van Nee aan GVAV (de voorloper van FC Groningen). Met Drost komen ook Chris Hartjes van De Graafschap en Flip Stapper van het Amsterdamse Blauw Wit. Jonge, talentvolle spelers. Stapper: "Epy was een hele lieve, bescheiden jongen." Een andere jongeling in dat team is Koos Knoef, die later zal uitblinken bij Go Ahead. Knoef merkt al snel dat een tweedeling in de selectie ontstaat. "Je had de jongeren die vonden dat ze moesten spelen maar van de trainer amper kansen kregen. Die gingen morren."

Epy Drost maakt op 22 augustus 1965 in de eerste wedstrijd van het seizoen zijn debuut in de eredivisie. Bij GVAV speelt Heracles met 1-1 gelijk en Drost kan geen rol van betekenis spelen. Dat zal eigenlijk dat hele seizoen zo blijven. Hij komt tot negentien wedstrijden en maakt daarin geen enkel doelpunt.

Stroeve relatie

De relatie met trainer Jan de Bouter is stroef. Drost wordt tegen zijn zin opgesteld als rechtsbuiten. Stapper: "Epy en ik wisselden elkaar een beetje af aan de rechterkant. Maar op die positie hoorde hij niet thuis. Ik vond mezelf technisch wat beter. Epy kwam niet uit de verf. Later in het seizoen verhuisde hij naar het middenveld." Koos Knoef beaamt dat. "Het elftal draaide niet en dan is het heel ondankbaar voetballen op de vleugel. Hij kreeg amper ballen."

Drost zit op dat moment in militaire dienst en laat veel trainingen schieten. In het militaire elftal voelt hij zich onder bondscoach Jan Zwartkruis wel op de plek. Tot woede van Heracles wordt Drost door Zwartkruis omgeturnd tot verdediger. Er is toch geen 60.000 gulden betaald voor een aanvaller die liever verdedigt, zo redeneert men in Almelo. Zwartkruis vertelt daar later over: "Ik vond Epy te onstuimig als aanvaller. Hij knalde voortdurend van een meter of veertig. Of die schoten ging hoog over óf de keeper kon ze makkelijk vangen. Bij hem hielden de combinaties op."

Puinhoop

In 1972 legt Drost in de serie boekjes ‘Sportsterren’ wat er verkeerd ging in zijn seizoen bij Heracles. "De kleedkamers waren vies, het was er een verschrikkelijke puinhoop." Doordat hij amper meetraint en verloren rondloopt als rechtsbuiten voelt Drost zich steeds meer een vreemdeling bij Heracles. "Door de slechte sfeer kreeg ik steeds minder zin om te trainen. Ik was liever bij het militaire elftal, daar ging alles uitstekend. Bij Heracles was het ontzettend rommelig en we versleten in dat ene seizoen drie trainers", zegt Drost in Sportsterren.

Flip Stapper voegt daaraan toe: "Hij had toen al een vriendin en ging heel vaak op en neer naar Wageningen. We zagen hem niet zo vaak." Knoef herinnert zich ook dat Drost amper op de club was. "Hij kwam op vrijdag, dan trainde hij mee voor de wedstrijd. En meteen daarna vertrok hij weer. Daardoor stond hij een beetje buiten de groep."

Degradatie en transfer

Op 22 mei 1966 valt het doek voor Heracles in de eredivisie. De 2-2 tegen ADO betekent na vier seizoenen degradatie uit de eredivisie, Heracles eindigt als laatste. Drost speelt, als zo vaak, weer een anonieme rol.

Als het fatale seizoen ten einde is, windt Drost er geen doekjes om: hij wil weg bij Heracles. Hij dreigt zelfs te stoppen als profvoetballer als er geen transfer komt. Uitgerekend FC Twente toont interesse, maar een vertrek naar de aartsrivaal zien ze bij Heracles al helemaal niet zitten. In het laatste uur van de transferperiode ziet Drost zijn wens alsnog in vervulling gaan. Hij wordt betrokken in een ruil met Twente-aanvaller Hans Roordink en kan het mislukte avontuur bij Heracles eindelijk achter zich laten.

(Dit verhaal verscheen op de site van RTV Oost)

Al deze informatie is afkomstig uit de database van Voetbalarchief.nl. Ook interesse? Neem dan contact met ons op.

Basis

Geschikt voor de hobbycijferaar die af en toe iets wil opzoeken over zijn favoriete club of speler.

Pro

Ideaal voor regelmatig gebruik. Kleinere fansites van spelers of clubs bijvoorbeeld.  Of voor een speciaal project zoals een jubileumboek of voetbalquiz. 

Ster

Voor beroepsmatig gebruik. Kranten, magazines, grote fansites etc, krijgen een schitterende bron om artikelen met waardevolle info van extra kleur te voorzien.